همايش انديشه‌هاي والاي فردوسي در شاهنامه بيست ‌و سوم ارديبهشت 1389، در دولت‌آباد اصفهان برگزار شد. استاد دکتر اصغر دادبه یکی از سخنرانان این همایش بود.متاسفانه خبرگزاری ها از سخنرانی ایشان گزارش خوب و گویایی منتشر نکردند لذا از خود استاد خواستم که گزارش مختصری از سخنرانی خود بنویسند،استاد پذیرفتند و یادداشت کوتاهی آماده کردند.آنچه در ادامه می آید گزارش سخنرانی استاد دکتر اصغر دادبه در همایش بزرگداشت فردوسی در دولت آباد اصفهان به قلم خود استاد است:

روز 23 اردیبهشت 1389 خورشیدی همایشی با هدف بزرگداشت بزرگ مرد خرد و فرهنگ و ادب ایران،حکیم ابوالقاسم فردوسی در دولت آباد اصفهان در باغی زیبا ،که بی اختیارباغ فردوسی را تداعی می کرد(همان باغ که به گفته نظامی عروضی سمرقندی حتی نگذاشتند پیکر بی جان فردوسی در آن به خاک سپرده شود) به همت انجمن ترویج زبان و ادب فارسی برگزار شد.این باغ که برسر درآن نوشته شده است: بوستان سرای فردوسی از آن یکی از مردم شاهنامه دوست آن دیار است به نام حاج علی اکبر رفیعی که در آن بنایی برپا کرده است در خور بزرگداشت فردوسی ونشان داده است که دهگان زاده ای است نژاده که بسا تبار او چونان دیگر ایرانیان نژاده به" پیر دهگان"، فردوسی ،برسد و با عمل خود اعلام کرده است که فردوسی در ذهن و زندگی مردم ایران زنده است.

موضوع سخنرانی من در این همایش" فردوسی و حکمت ایرانی" بود.از دیدگاه من حکمت ایرانی که همان حکمت اشراقی است و بنا به قول مشهور و به حق سهروردی شهید مجدد و زنده کننده آن به شمار می آید بخشی از هویت ملی ماست که در تاریخ ایران پس از اسلام نخست بارفردوی بدان توجه کرد و به زبان فارسی به گزارش آن پرداخت.ابیات نخستین شاهنامه ،در توحید و سپس در ستایشر خرد ،بیانگر این حجکمت است که من کوشیدم مطابق موازین فلسفی به توضیح آن بپردازم و نشان دهم که چگونه حکیم توس در چند بیت آن معانی بلند را بیان کرده است.پیشتر هم در باب هویت ملی و نقش فردوسی در بازسازی و نمودن آن در یک سخنرانی و نیز در یک مصاحبه سخن گفته بودم ونشان داده بودم که هویت ملی به مثابه مثلثی است که یک ضلع آن زبان و ادب ملی است،ضلع دوم آن اسطوره و تاریخ است و سرانجام ضلع سوم آن ،حکمت و فلسفه . در این سخنرانی به ضلع حکمت و فلسفه در مثلث هویت ملی تاکید ورزیدم و بیان کردم که پس از حمله اعراب و فروپاشی امپراتوری ساسانی چگونه ایرانیان در طول چهار سده ،از سده نخستین هجری  و قمری تا سده چهارم، زمینه را برای بازیابی و بازسازی هویت ملی فراهم آوردند.